
وقتی از آینده یک شهر صحبت میکنیم، معمولاً به پروژههای عمرانی، خیابانهای جدید، ساختمانهای بلند و توسعه امکانات فکر میکنیم؛ اما یک سؤال مهمتر وجود دارد: آیا شهری که امروز میسازیم، فردا هم جای مناسبی برای زندگی فرزندانمان خواهد بود؟
شهر فقط مجموعهای از ساختمانها و معابر نیست.
کیفیت هوا، دسترسی به آب، فضای سبز، فرصتهای شغلی، امکانات آموزشی و تفریحی و حتی امکان رفتوآمد ایمن، عواملی هستند که آینده زندگی در یک شهر را شکل میدهند.
در شهری مانند سیرجان که توسعه صنعتی و اقتصادی بخش مهمی از هویت آن را تشکیل میدهد، توجه به این موضوع اهمیت دوچندانی دارد.
رشد اقتصادی اگر با برنامهریزی شهری، مدیریت منابع طبیعی و توجه به نیازهای اجتماعی همراه نباشد، بهتنهایی نمیتواند آینده مطلوبی برای شهروندان رقم بزند.
کمبود منابع آبی، ضرورت حفظ فضای سبز، آلودگیهای احتمالی ناشی از فعالیتهای صنعتی و نیاز به امکانات متناسب با رشد جمعیت، مسائلی هستند که نمیتوان رسیدگی به آنها را به سالهای آینده موکول کرد.
از سوی دیگر، نسل آینده تنها به شهری با خیابانهای آسفالتشده و ساختمانهای بیشتر نیاز ندارد؛ آنها به شهری احتیاج دارند که در آن فرصت زندگی، کار، تفریح و رشد وجود داشته باشد.
توسعه واقعی زمانی اتفاق میافتد که در کنار ساخت پروژههای جدید، به کیفیت زندگی شهروندان امروز و فردای شهر نیز توجه شود.
شاید مهمترین معیار موفقیت یک شهر این نباشد که امروز چقدر توسعه پیدا کرده، بلکه این باشد که آیا فرزندان ما هم میتوانند در سالهای آینده با آرامش، امنیت و امید در آن زندگی کنند؟
محمدعلی خردمندی

