
شهرها هر روز شلوغتر میشوند، خیابانها پررفتوآمدتر و زندگیها پرمشغلهتر؛
اما در میان این همه رفتوآمد، یک اتفاق آرام و کمتر دیدهشده در حال رخ دادن است: آدمها بیش از گذشته از کنار هم عبور میکنند، بیآنکه چندان از حال یکدیگر خبر داشته باشند.
شاید برای بسیاری از ما پیش آمده باشد که همسایهای را چندین سال در یک ساختمان دیده باشیم، اما حتی نام او را ندانیم.
در اتوبوس، خیابان، محل کار و صف نانوایی کنار دهها نفر میایستیم، اما کمتر فرصتی برای یک گفتوگوی ساده یا احوالپرسی پیدا میکنیم.
البته نمیتوان تمام این فاصله را به بیتفاوتی مردم نسبت داد. فشارهای اقتصادی، دغدغههای معیشتی، مشغلههای روزمره و زندگی در فضای مجازی، فرصت ارتباطهای انسانی را محدودتر کردهاند.
گاهی افراد آنقدر درگیر مسائل شخصی خود هستند که حتی متوجه خستگی و گرفتاری اطرافیانشان نمیشوند.
اما مسئله از جایی جدیتر میشود که این فاصله، به بیتفاوتی اجتماعی تبدیل شود؛ زمانی که از کنار سالمندی تنها، خانوادهای گرفتار یا همسایهای نیازمند کمک عبور میکنیم و تصور میکنیم مشکلات دیگران ارتباطی با ما ندارد.
شاید شهر فقط با خیابانهای آسفالتشده، ساختمانهای بلند و امکانات شهری ساخته نشود.
بخشی از کیفیت زندگی در یک شهر، به میزان همدلی، اعتماد و ارتباط میان مردمی بستگی دارد که در آن زندگی میکنند.
شاید بد نباشد گاهی بهجای آنکه فقط از شلوغی شهر گلایه کنیم، از خودمان بپرسیم: آخرین بار چه زمانی حال همسایهمان را واقعاً پرسیدیم؟
سمانه سعیدی نژاد

