
تا چند سال پیش، داشتن یک شغل ثابت میتوانست بخش قابلتوجهی از هزینههای زندگی یک خانواده را تأمین کند؛ اما امروز برای بسیاری از شاغلان، حقوق ماهانه پیش از رسیدن به روزهای پایانی ماه تمام میشود.
همین مسئله باعث شده داشتن شغل دوم، از یک انتخاب برای افزایش درآمد به ضرورتی برای تأمین هزینههای زندگی تبدیل شود.
امروز کم نیستند افرادی که پس از پایان ساعت کاری، به سراغ شغل دیگری میروند؛ از رانندگی و فعالیت در تاکسیهای اینترنتی گرفته تا فروشندگی، کارهای خدماتی و فعالیت در فضای مجازی.
آنها ساعتهای بیشتری کار میکنند، اما لزوماً فرصت بیشتری برای زندگی ندارند.
افزایش هزینه مسکن، خوراک، درمان، آموزش و سایر نیازهای روزمره، فشار بیشتری بر درآمد خانوارها وارد کرده است.
در چنین شرایطی، حتی افرادی که شغل ثابت و درآمد ماهانه دارند، برای حفظ سطح معمول زندگی خود به دنبال منابع درآمدی دیگری هستند.
اما شغل دوم همیشه به معنای رفاه بیشتر نیست.
کاهش زمان استراحت، دورشدن از خانواده، خستگی مداوم و نداشتن فرصت کافی برای رسیدگی به زندگی شخصی، بخشی از هزینههایی است که در محاسبات مالی دیده نمیشود.
مسئله مهم اینجاست که وقتی افراد برای تأمین نیازهای اولیه ناچار به چندشیفت کارکردن میشوند، فرصت رشد، یادگیری و حتی لذتبردن از زندگی نیز محدودتر خواهد شد.
قرار نیست کارکردن بیشتر، تنها راه کنارآمدن با هزینههای زندگی باشد.
پرسش اساسی این است: چرا برای داشتن یک زندگی معمولی، بسیاری از افراد باید به اندازه دو نفر کار کنند؟
سمانه سعیدی نژاد

