
یک تصادف، یک حادثه یا یک اتفاق تلخ در شهر کافی است تا در مدت کوتاهی به یکی از پربازدیدترین مطالب شبکههای اجتماعی تبدیل شود؛ اما گاهی خبر موفقیت یک جوان، حل یک مشکل قدیمی یا یک اقدام مؤثر، آنطور که انتظار میرود دیده نمیشود.
این تفاوت در میزان توجه مخاطبان، یک پرسش جدی را مطرح میکند: چرا اخبار منفی بیشتر مورد توجه قرار میگیرند؟
بخشی از پاسخ را باید در روانشناسی انسان جستوجو کرد.
در روانشناسی مفهومی به نام «سوگیری منفینگری» وجود دارد؛ یعنی ذهن انسان بهطور طبیعی به اتفاقات منفی و تهدیدها حساستر است.
این ویژگی ریشه در سازوکارهای تکاملی انسان دارد؛ چراکه شناسایی خطر در طول تاریخ برای بقا اهمیت داشته است.
به همین دلیل، یک خبر نگرانکننده معمولاً سریعتر توجه ما را جلب میکند و مدت بیشتری در ذهنمان میماند.
از طرف دیگر، اخبار تلخ معمولاً حس کنجکاوی و نگرانی بیشتری ایجاد میکنند.
مخاطب میخواهد بداند چه اتفاقی افتاده، علت آن چه بوده و ماجرا به کجا رسیده است.
شبکههای اجتماعی نیز با برجستهکردن محتواهایی که واکنش و تعامل بیشتری دریافت میکنند، میتوانند این چرخه را تقویت کنند.
اما مسئله اینجاست که توجه بیش از اندازه به اخبار منفی، ممکن است تصویر ناقصی از جامعه در ذهن ما بسازد؛ گویی تمام اتفاقات پیرامونمان به حادثه، اختلاف و مشکل خلاصه شده است.
درحالیکه در کنار همه این تلخیها، موفقیتها، تلاشها و اتفاقات امیدبخش زیادی نیز در جریان است.
در شهری مانند سیرجان، در کنار انتشار اخبار حوادث و مطالبات مردمی، معرفی جوانان موفق، ظرفیتهای محلی، فعالیتهای اثرگذار و ابتکارهای شهروندان نیز باید جایگاه خود را داشته باشد.
این به معنای نادیدهگرفتن مشکلات یا مثبتنمایی غیرواقعی نیست؛ بلکه تلاش برای نمایش تصویری کاملتر از جامعه است.
البته مسئولیت این موضوع تنها بر عهده رسانهها نیست.
مخاطبان نیز با میزان توجه، واکنش و بازنشر مطالب در تعیین آنچه بیشتر دیده میشود، نقش دارند.
رسانه قرار نیست فقط تلخیهای جامعه را روایت کند، همانطور که نباید مشکلات را پشت خبرهای خوش پنهان کند.
رسالت رسانه، روایت واقعیت است؛ چه زمانی که این واقعیت تلخ باشد و چه زمانی که امیدبخش.

