
مردم سیرجان از گرانی مسکن به ستوه آمدهاند؛از قیمتهایی که هر روز دستنیافتنیتر میشوند تا اجارههایی که بخش بزرگی از درآمد خانوادهها را میبلعند.
امروز شهروندی که با سه میلیارد تومان برای خرید خانه به بازار میرود،با این پاسخ مواجه میشود که مشاوران املاک با پوزخندی می گویند نگرد که نیست سرمایهای که در شهرهای دیگر میتواند امکان خرید خانهای با متراژ و کیفیت معقول را فراهم کند.
سؤال مردم روشن است:سیرجان چه امکانات ویژهای دارد که باید چنین هزینه سنگینی برای زندگی در آن پرداخت کنیم؟
اگر دلیل این گرانی، فعالیتهای معدنی و صنعتی است،چرا در شهرهای دیگری مانند رفسنجان نیز با وجود ظرفیتهای معدنی، شرایط بازار مسکن یکسان نیست؟
واقعیت این است که رونق اقتصادی یک شهر، زمانی به مزیت تبدیل میشود که مردم آن هم از ثمراتش بهرهمند شوند؛ نه اینکه برای داشتن یک سقف بالای سرشان، زیر بار هزینههایی کمرشکن بروند.
قرار نیست بدون بررسی، همه تقصیرها را گردن دلالان انداخت؛اما وقتی قیمتگذاریهای غیرواقعی، نبود شفافیت و فاصله قیمت مسکن با توان مالی مردم به دغدغهای جدی تبدیل میشود،سکوت و بیعملی پذیرفتنی نیست.
مسئولان سیرجان کجای این ماجرا ایستادهاند؟
چه کسی قرار است به وضعیت بازار مسکن رسیدگی کند؟
چرا آمار شفاف معاملات و اجارهبها در اختیار مردم قرار نمیگیرد؟
برای افزایش عرضه مسکن و مقابله با تخلفات احتمالی چه برنامهای وجود دارد؟
سیرجان فقط معدن و صنعت نیست؛خانه و زندگی مردمی است که سالها در همین شهر کار کردهاند،اما حالا برای داشتن یک سقف بالای سرشان با مشکل مواجه هستند.
مردم سیرجان نه خانه رایگان میخواهند و نه وعدههای تکراری؛آنها پاسخ روشن و اقدام عملی میخواهند.
سمانه سعیدی نژاد

